گران‌ترین اشتباهِ واردات، تاریخی است که کسی ندید.

فانوس از یک مشاهدهٔ ساده شروع شد: اشتباه‌های گرانِ واردات، اشتباهِ تصمیم نیستند — فراموشی‌اند.

اعتبارِ ثبت سفارش تمام می‌شود، مهلتِ ارائهٔ اسناد به بانک می‌گذرد، ضمانت‌نامه بی‌آنکه کسی متوجه شود تمدید نمی‌شود. هیچ‌کدام دانشِ تخصصی نمی‌خواهند؛ یک جای واحد می‌خواهند که تاریخ‌ها را بشناسد و سرِ وقت صدا بزند.

اما واردات با ترخیص تمام نمی‌شود؛ با فروش تمام می‌شود. کالایی که از گمرک بیرون آمد باید به انبار برود، فاکتور بخورد و پولش برگردد — و تا آن لحظه کسی نمی‌داند آن محموله واقعاً سود داده یا فقط گردش داشته. برای همین فانوس از پروفرما تا فروش را یک مسیر می‌بیند: موجودی، فاکتور، مشتری و مطالبات کنارِ همان ثبت سفارشی می‌نشینند که کالا را آورده.

ساختارِ داده از دلِ همان فایل‌هایی درآمده که تیم‌های بازرگانی و فروش واقعاً نگه می‌دارند — تخصیص، تحویل، واردات، اظهار، ضمانت‌نامه، فروش — نه از یک الگوی عمومیِ مدیریتِ پروژه. و چون بهای تمام‌شدهٔ هر قلم با نرخِ ارزِ روزِ هر هزینه ساخته می‌شود، سودِ هر محموله عددِ واقعی است، نه تخمینِ آخرِ سال.